Max Beckmann

Op 18 juli 1937 hield Hitler zijn toespraak over entarte kunst. Max Beckmann pakte meteen zijn koffers en de dag erop vertrok Beckmann samen met zijn vrouw Mathilde von Kaulbach (‘Quappi’) uit Duitsland naar Amsterdam. Bij eerdere bezoeken was de stad hem zeer bevallen.

“Dit Amsterdam is ook zo verrukkelijk. Toen ik vanavond uit het café kwam, dwaalde ik nog een beetje rond. De mist legde een fijne sluier over al deze kleine, kleurrijke huizen, die zo sprookjesachtig waren verlicht.....Het vrolijke gekwetter van de Nederlanders, die hun opvallend brede achterwerk overal op straat vertonen, en hun nog vrolijker zonden, zijn zo ontzettend grappig en passen zo mooi bij het totale ensemble dat ik er niets van zou willen missen.”

Eerst trok de schilder in een pension aan de Beethovenstraat maar al snel vertrok hij naar Rokin 85, boven een sigarenwinkel, Beckmann woonde hier op de eerste verdieping met een atelier op de zolderetage.

Beckmann bleef de hele oorlog in Amsterdam, hij schilderde hier een derde van al zijn werken. Maar succesvol was hij niet, een solo-expositie leverde niets op en het Stedelijk Museum nam in 1940 zeven schilderijen op zicht, maar gaf die al snel terug.

Pas tegen het eind van de oorlog kocht het museum het Dubbelportret Max Beckmann en Quappi uit 1941. Mede door het gebrek aan succes vertrok Max Beckmann in 1947 naar de Verenigde Staten. Ook daar kon hij niet van zijn schilderijen leven.