De Ruyter en Cornelis Tromp

Michiel de Ruyter en Cornelis Tromp waren tegenpolen op vele vlakken. Tromp was een vurig aanhanger van het Oranjehuis. Dat Oranjehuis had een doorlopende strijd met de staten-generaal.

Michiel de Ruyter deed zijn best om buiten de politiek te blijven, toch werd hij gezien als een tegenstander van Oranje. Wat ook niet hielp was de vriendschap tussen Michiel de Ruyter en raadspensionaris Johan de Witt.

De tegenstelling tussen Tromp en De Ruyter kwam echt aan de oppervlakte nadat De Ruyter in 1665 werd benoemd tot bevelvoerder. Cornelis Tromp vond dat hij recht had op die functie. Tromp raakte hierdoor erg jaloers en had grote moeite zich in de omstandigheden te schikken, De Ruyter kreeg zo een bijzonder lastige tweede man.

Tromp was buitengewoon dapper, maar ook ongemakkelijk, eigenzinnig, arrogant en ongedisciplineerd. Hij werd ontslagen nadat hij orders van Michiel de Ruyter negeerde waardoor een belangrijke zeeslag in de Tweede Engelse oorlog verloren ging.

Het leidde tot een vete tussen beide mannen. Pas zeven jaar later lukte het stadhouder Willem III met veel moeite om enige toenadering tussen beiden te bewerkstelligen. Hij beloofde Tromp dat hij Michiel de Ruyter mocht opvolgen als hij zou overlijden.

Twee jaar later werd Michiel de Ruyter op een onverantwoorde missie gestuurd tegen de Fransen, hij zou dat niet overleven. Er is wel gesuggereerd dat Tromp er voor gezorgd had dat De Ruyter met een beperkt aantal schepen op pad gestuurd werd. Zowel Cornelis Tromp als stadhouder Willem III ontbraken op de begrafenis van Michiel de Ruyter.