Gemeentelijk Badhuis

In 1920 werd vrijwel heel Uilenburg gesloopt. Het eiland stond vol met uitgewoonde krotten waar vooral arme Joden woonden, veel woningen waren al onbewoonbaar verklaard.

De nieuwbouw moest een gezonde woonbuurt worden en daar hoorde natuurlijk een badhuis bij. Lang niet elk huis had al een eigen badkamer.

Vanaf het begin had het badhuis een Joods karakter, het was dicht tijdens de sabbat en open op zondag en er werkte ook Joods personeel. In 1941 wees de bezetter het aan als exclusief Joods badhuis. Na de oorlog werd het badhuis een fabriek, tegenwoordig is het een muziekcentrum.