de Haringpakkerij

Dit deel van de Prins Hendrikkade heette de haringpakkerij. En dat gebeurde hier ook, haring werd hier, onder streng toezicht van de keurmeesters, in vaten verpakt. De haring werd al aan boord gepekeld en in vaten gestopt, maar omdat de haring daardoor krimpt moesten de vaten op het land opnieuw aangevuld worden, dat gebeurde hier op de haringpakkerij.

Met de handel in haring werd kapitalen verdient. De haringhandelaren woonden aan de Korte Nieuwendijk, met in hun achtertuin opslagloodsen of pakhuizen die aan de Haringpakkerij grensden. Op de kade, in de open lucht, werd de vis verwerkt en verpakt. De tonnen hadden vaste afmetingen en moeten gekeurd zijn. Men vond dat, hoe later in het jaar de vis gevangen werd, de kwaliteit minder werd. Dat werd aangegeven door verschillende brandmerken op de tonnen.

Tot in de 17e eeuw is het op de Haringpakkerij een drukte van belang. De haringhandel was heel belangrijk; samen met de bierbrouwers waren het lang de belangrijkste kooplieden in Amsterdam en velen onder hen bekleedden hoge posities in het stadsbestuur. Begin 17e eeuw verhuisde het haringpakken naar de Westelijke Eilanden, denk aan de Drieharingenbrug en de Bokkinghangen. De plek hier werd ingenomen door de beurtvaart.