Had-je-me-maar

Hier woonde begin 20e eeuw Cornelis de Gelder, beter bekend als Had-je-me-maar. Hij was een opmerkelijke verschijning en vaak te vinden op het Rembrandtplein.

Nadat zijn eerste twee vrouwen jong waren gestorven en hij achter bleef met vijf kinderen begon hij zijn verdriet te verdrinken in jenever. Als hij geld voor drank nodig had dan deed hij hier op het Rembrandtplein een stijf dansje en zong
Had-je-me-maar, met een knakie erbij,
Had-je-me-maar, met een lokkie opzij,
Had-je-me-maar, wat je hoort en wat je ziet,
Ik wil wel met je vrijen, maar mijn centen krijg je niet!

In 1921 werd Had-je-me-maar lijsttrekker voor de Rapaillepartij. Dat was een protestactie van de anarchistische partij en het werkte. De partij kreeg ruim 14000 stemmen, goed voor twee zetels in de gemeenteraad.

Had-je-me-maar mocht dus de raad in net als nummer twee, de anarchist Bertus Zuurbier. Jammer genoeg voor Had je me maar was hij op de morgen van de verkiezing veroordeeld voor openbare dronkenschap. De gemeente probeerde met de veroordeling Had-je-me-maar uit de raad te houden en met succes.

Had-je-me-maar bedankte voor zijn plek in de gemeenteraad. Hij liet zich behandelen voor zijn drankzucht en kwam genezen terug als Cornelis de Gelder. In 1931 stak hij onvoorzichtig het Leidsebosje over en werd gegrepen door een auto. Hij was net 65 jaar geworden.