café Schiller

Tot 1892 staat hier café Du Parc. Een vervallen dranklokaal voor diamantbewerkers verscholen achter een park aan de rustige kant van het plein. Dan koopt George Schiller de kroeg en vijf panden ernaast en laat er een hotel-café bouwen: Schiller.

Hotel Schiller krijgt een art-deco interieur met veel schilderijen van zoon Frits Schiller. Het wordt al snel een ontmoetingsplek voor artiesten en kunstenaars.

De artiesten treden op in de theater aan de overkant en in de Amstelstraat. Een aantal woont zelfs permanent in het hotel. Schilders Jan Sluyters en George Hendrik Breitner, de toneelschrijver Herman Heijermans, de cabaretiers Nap en Fientje de la Mar en Louis Davids komen vaak in Schiller.

Voor de oorlog is Schiller het brandpunt van het culturele leven in Amsterdam. In de laatste jaren voor de oorlog vinden Joodse vluchtelingen en Duitse artiesten er onderdak

Tijdens de bezetting neemt de Wehrmacht bezit van het hotel, na de bevrijding zitten er Canadese militairen. In 1970 koopt vastgoedmagnaat Maup Caransa hotel Schiller. Hij heeft dan een groot deel van het Rembrandtplein in handen. Twee jaar later laat hij de muren verven en goedkope aanpassingen uitvoeren. Het vaste personeel, de trouwe gasten ook de meeste van schilderijen van Schiller waren daarmee verdwenen

Zelf maakte Frits Schiller dat niet meer mee, hij overleed in 1971. Tegenwoordig is Hotel Schiller weer grotendeels in oude luister hersteld.