Helena het spook van de Zeedijk

Begin 18e eeuw woonde hier leerlooier Gerhards met zijn twee dochters. Helena was zowel beeldschoon als een secreet, Dina was “ranker, bleker en zachter”. Wout, een passerende zeeman, werd verliefd op Dina en zij op hem. Maar de jaloerse Helena troggelde hem met valse listen van Dina af.

Toen Dina de waarheid ontdekte, gooide Helena haar in het diepe kelder en sloeg haar ten overvloede de hersens in. Wout trouwde met Helena, maar die werd ziek van wroeging en stierf al na drie jaar. Pas op haar sterfbed bekende ze haar misdaad, waarop haar zeeman uitriep: “Wees verdoemd, zustermoordenares, je zult ronddolen op de plaats van je misdaad tot in eeuwigheid.”

Dat was in juli 1733. Precies 20 jaar later begon het op de Zeedijk te spoken. Uit het huis klonk “gekerm, geklaag en geschreeuw”. Huiszoekingen  hadden geen succes. Eind juli 1853 (dus een eeuw na het eerste tumult) hoorde men op diezelfde plek opnieuw een geluid “alsof een smartelijke stem door een scheeproeper schreeuwde” en liep de Zeedijk vol met belangstellenden.

En 200 jaar na het drama, in 1953, verzamelden zich verslaggevers, film en televisieploegen en duizenden nieuwsgierigen op de Zeedijk om Helena te horen, maar deze keer blijft het stil. De menigte stond overigens waarschijnlijk ook op de verkeerde plek vlakbij de Nieuwmarkt. Of Zeedijk 42 wel de goede plek is is niet helemaal zeker, net zoals, gek genoeg, het ook lang niet zeker is dat de naam Spooksteeg iets met Helena te maken heeft.