Cocaine fabriek

De zieke of neerslachtige Amsterdammer konden in de jaren zeventig van de 19de eeuw hier terecht op de Zeedijk nummer 16 voor cocaïne. De coca-pillen die doctor José Alvarez hier verkocht waren helemaal legaal. Hij maakte ze zelf in een cocaïnefabriekje in dit pand. In een advertentie beloofde Alvarez dat zijn coca-pillen (twee gulden per doosje) zouden zorgen voor “de meest verrassende genezingen bij alle hals-, borst- en longziekten, zoals verkoudheden, astmatische toevallen, kleine zweeren aan de long, zelfs wanneer laatstgenoemde reeds in hoogen graad aanwezig zijn”.

In de tweede helft van de 19de eeuw waren gewone mensen aangewezen op zelfmedicatie met medicamenten uit de volksgeneeskunde of op algemene medicijnen die vaak opium, cannabis of coca bevatten. Cocaïne had het voordeel dat het goedkoop was. Waarschijnlijk telde Amsterdam aan het einde van de vorige eeuw meer gebruikers dan nu.

Cocaïne was goed voor de mens, was de gedachte. Sterker nog, het werd gebruikt als medicijn voor mensen die aan morfine verslaafd waren. Cocaïne was vrij verkrijgbaar en artsen schreven het gewoon voor. Op de Eerste Schinkelstraat werd zelfs een cocainefabrike gebouwd, de NCF, de Nederlandse Cocaïnefabriek. Pas in 1926 werd niet medisch gebruik van cocaïne verboden.