Joan van Hoorn

Joan van Hoorn kwam hier wonen in november 1710, drie maanden later was hij dood. Joan van Hoorn had het grootste deel van zijn leven in Nederland-Indië gewoond. Op zijn 10e was hij met zijn ouders uit Amsterdam vertrokken.

In Indië bracht Joan van Hoorn het tot gouverneur-generaal, onderkoningin in Indië. Hij bouwde een enorm kapitaal op, op de terugweg had hij voor een half miljoen aan wissels bij zich. Joan van Hoorn had veel contact met Cornelis Witsen, die hem stimuleerde om de koffieteelt in Indië flink uit te breiden. In de eeuw erop zou juist die koffieteelt de VOC grote winsten opleveren. Voor de inlanders was dat heel anders, de arbeidsomstandigheden kwamen neer op slavernij.

Al in 1666 reisde Joan met de delegatie van zijn vader naar de nieuwe Chinze keizer. De delegatie had voor een half miljoen gulden handelswaar mee, zoals peper en sandelhout en voor 100.000 gulden aan geschenken. Voor de keizer waren een orgel, perzische tapijten, verrekijkers, vier Perzische paarden en een rijtuig met twee Bengaalse ossen bestemd.

Pas na een reis van een jaar kwam het gezelschap per schip aan in Peking bij het paleis van de 13-jarige keizer Kangxi. Het bezoek was geen succes. De keizer had alle geschenken geweigerd en drie van de vijf schepen met handelswaar werden zonder te kunnen lossen teruggestuurd. Na ruim anderhalf jaar waren de reizigers terug in Batavia.

Joan van Hoorn bleef altijd een bijzondere band met China houden, in Batavia beschermde hij de vele Chinezen die naar Indië kwam. Dat leverde hem veel kritiek op en koste hem uiteindelijk zijn baan als gouverneur-generaal. Hij nam zijn Chinese lijfarts en zes papoea's mee naar Nederland, de hulp van de lijfarts mocht niet baten.