Maria van Walenburgh en Henrick Hooft

Maria van Walenburgh en Henrick Hooft danken hun roem aan het bezoek dat de Engelse diplomaat William Temple hier bracht in de zomer van 1678. De diplomaat schreef er een uitgebreid verslag van. Hooft was op dat moment burgemeester van de stad.

William Temple was verkouden, en iedere keer dat hij op de vloer spuugde, kwam een dienstmeid langs om de vloer schoon te vegen. Toen Temple daar zijn verbazing over uitsprak, zei zijn gastheer lachend dat het maar goed was dat zijn vrouw niet thuis was, want zij zou hem onmiddel­lijk de deur hebben gewezen, ook al was hij ambas­sadeur.

De burge­meester vertelde dat er in zijn huis zelfs twee kamers waren waar niemand binnen mocht: ze gingen maar twee maal per jaar open, alleen om schoonge­maakt te worden. Temples beschrijft ook de anekdote over de dienstmeid die geen vuiligheid in de gang wilde hebben en daarom bezoekers altijd optilde en naar de trap droeg om hun sloffen aan te doen.

Het huwelijk tussen Maria van Walenburgh en Henrick Hooft was bijzonder ongelukkig. Hooft verweet haar dat ze onvruchtbaar was, en zich rijker had voorgedaan dan ze was. De burgemeester maakte daar geen geheim van: tijdens een bijeenkomst met andere notabelen droeg hij eens het grafschrift voor dat hij voor zijn echtgenote in petto had: 'lci gist une femme, ha qui est bien/ C'est pour son repos et pour le mien' - hij vertaalde het ter plekke met 'Hier ligt mijn vrouw, ha, dat gaat wel!/ 'k Was haar een plaag, zij mij een hel.' Voor dat grafschrift heeft Hooft geen kans gekregen, hij overleed enkele maanden eerder dan zijn vrouw.