oorlogsmisdadiger Riphagen

Dries Riphagen was een Amsterdamse crimineel die tijdens de Duitse bezetting uitgroeide tot één van de beruchtste Nederlandse collaborateurs. Al vóór de oorlog is Riphagen berucht, als pooier, oplichter en handelaar in gestolen auto's.

Tijdens de bezetting werkte hij voor de Sicherheitsdienst. Zijn werkwijze was berucht: hij won het vertrouwen van Joodse onderduikers door hun kostbaarheden “veilig” te bewaren tot na de oorlog, om hen vervolgens te verraden en hun bezit te houden en een premie op te strijken voor het verraden van Joden.

Vanaf 1943 werkt Riphagen mee met de Colonne Henneicke, een door criminelen bemande opsporingsgroep die jacht maakte op ondergedoken Joden tegen premies. In korte tijd levert die groep duizenden mensen uit aan de bezetter. Riphagen verdient hiermee een fortuin. Later in de oorlog speelde hij een belangrijke rol bij het oprollen van de Persoonsbewijzencentrale.

Na de oorlog wordt Dries Riphagen gezocht door de politie voor zowel hoogverraad als voor het verraden van Joden. Hij wordt verantwoordelijk gehouden voor de dood van op zijn minst 200 Joden. Riphagen meldt zich daarop bij de politie en sluit een deal. Hij wordt vastgezet, maar krijgt huisarrest in ruil voor informatie over andere collaborateurs.

In februari 1946 weet Dries Riphagen te ontsnappen en vlucht hij naar Argentinië. Riphagen keert later stilletjes terug naar Europa, en leeft vooral in Spanje en Zwitserland, hij sterft in 1973 aan kanker in Montreux. Riphagen heeft nooit terecht gestaan en is nooit veroordeeld.