Prinsengrachtziekenhuis

In 1843 brak er een cholera-epidemie uit in Amsterdam en meteen werd duidelijk hoe slecht de gezondheidszorg was. Dokter Jan Pieter Heije wilde daar wat aan doen en richtte de Amsterdamsche Vereeniging van Ziekenverpleging op. De vereniging stuurde verpleegsters de Amsterdamse wijken in.

In 1857 was er voldoende geld voor een eigen ziekenhuis, het Prinsengrachtziekenhuis. Het kwam op de plaats van een aantal afgebrande pakhuizen. Het was het eerste ziekenhuis in Amsterdam met professionele verpleegkundige hulp en een eigen verpleegopleiding. Het ziekenhuis had gasverlichting en vers duinwater. Voor de patiënten was er een ruime bloementuin.

Het Prinsengrachtziekenhuis had in het begin 3 klassen, wie weinig geld had betaalde 1 gulden 50 per dag, de middenklasse 2,25 en de hoogste klasse betaalde 5 gulden. Wie nog 2 gulden extra betaalde mocht ook zijn eigen bediende meenemen. Het Prinsengrachtziekenhuis was vooral een ziekenhuis voor mensen met geld. Wie arm was ging naar het Burgerziekenhuis aan de Keizersgracht.

In het Prinsengrachtziekenhuis hebben veel bekende Nederlanders gelegen. Simon Carmiggelt, Barend Barendse en Marco van Basten bijvoorbeeld.