Lau Mazirel

Lau Mazirel was verzetsstrijders en voorvechter voor de rechten van homosexuelen en zigeuners. Mazirel waarschuwde al voor de oorlog voor de kampen in Duitsland, zij bezocht en fotografeerde de zogenaamde ontluizingskampen, die later zouden uitgroeien tot de nazi-vernietingskampen.

Terug in Nederland pleitte Mazirel ervoor om opmerking over ethnische achtergrond en geloof uit het bevolkingsregister te halen. Er werd niet naar haar geluisterd, zodat de Duitse bezetter een paar jaar later precies wist wie Joods was en wie niet.

Al voor de oorlog opende Lau Mazirel hier een advocatenpraktijk, vooral voor vluchtelingen en homosexuelen. In de oorlog groeit de advocatenpraktijk uit tot een ontmoetingsplaats van het verzet en zijn er onderduikers.

Opnieuw waarschuwt ze dat Joden die naar Westerbork worden gestuurd niet te werk gesteld worden, maar onderweg zijn naar de vernietigingskampen. Lau Mazirel krijgt haar informatie van hoge nazi-functionarissen, waar ze vriendschappelijke relaties mee aanknoopt. Maar zelfs de Joodse Raad gelooft haar niet.

Lau Mazirel is één van de initiatiefnemens van de overval op het Amsterdamse bevolkingsregister. Ze redt kinderen van uit de Joodse schouwburg en regelt voedselbonnen voor onderduikers, waaronder de familie Frank. In de laatste oorlogsjaren zijn er drie invallen in het advocatenkantoor, daarbij worden de onderduikers opgepakt. Ook Lau Mazirel zelf wordt opgepakt, maar haar dossier raakt zoek en ze wordt weer vrijgelaten.

Na de oorlog blijft Lau Mazirel actief, ze strijdt voor homorechten en voor de rechten van zigeuners. De vereniging die opkomt voor Roma en Sinti heet tegenwoordig de Lau Mazirel Vereniging. En vlakbij het oude bevolkingsregister en de Joodse schouwburg is een brug naar haar vernoemd, de Lau Mazirelbrug.