Oude Doolhof

Al voordat de grachtengordel werd aangelegd lag hier het Oude Doolhof. Het was een vermaaksherberg, die publiek hoopt te trekken met bewegende attracties, fonteinen en een doolhof.

Bij de aanleg van de Prinsengracht moet het Doolhof een deel van zijn terrein inleveren. Het Oude Doolhof is voor het eerst te zien op een kaart van Balthasar Florisz uit 1625: een vierkante doolhof op een omheind stuk grond met daarvoor een binnenplaats met attracties in een pleziertuin.

Om belangstellenden te trekken verschenen er zogenaamde doolhofboeken, toeristische gidsjes die beschreven wat het Doolhof allemaal te bieden had. Zo konden bezoekers bier en ‘goewijn’ drinken in de herberg, wandelen over een overgroeid pad en lachen om de bedriegertjes, verborgen fonteintjes waar plotseling water uit kon spuiten. Het Doolhof was populair bij jongeren die elkaar stiekem beminden.

De grootste publiekstrekker waren de beelden. Veel beelden hadden een verborgen mechaniek, waardoor ze konden bewegen. Een groot deel van de beelden werd met regelmaat vervangen om zo steeds wat nieuws te bieden aan de bezoekers.

Door het succes van het Doolhof verschenen er concurrenten, achter het Doolhof aan de Looiersgracht verscheen het Nieuwe Doolhof, op het huidige Thorbeckeplein kwam het Rode Doolhof en er was ook het Franse Doolhof bij de Nieuwe Keizersgracht. Geen van allen was zo succesvol als het Oude Doolhof. In 1862 sloot het Doolhof, in de jaren erop werd het afgebroken. De dubbele deuren op nummer 338 zijn nog een restant van de oorspronkelijke poort van het Oude Doolhof.