wassen beeld van Besje van Meurs

Eeuwenlang stond het wassen beeld van Eva Vliegen, beter bekend als Besje van Meurs, in het Oude Doolhof. In de arm van het beeld zat een mechaniek zodat de arm kon bewegen en zo de kruimels van haar wang vegen.

Over Besje ging het verhaal dat ze niets at. In 1597 zou ze voor het laatst wat hebben gegeten. Toen ze in 1599 werd overgehaald om één kers te eten werd ze zo ziek dat voor haar leven werd gevreesd.

Over Besje leefde van bloemengeur. Zelf beweerde ze dat ze om de andere dag bij zonsopgang werd omgeven door een glinsterend licht, waarbij haar mond werd bevochtigd door een honingzoete stof.

Betje deed voorspellingen en die waren populair. Veel mensen kwamen speciaal voor Betje naar het Doolhof, zelfs prins Maurits ging naar Besje van Meurs.

Uiteindelijk viel Besje in 1628 door de mand. Zij woonde toen bij haar tante. Toen die stierf, werd ontdekt dat haar tante haar al die tijd stiekem eten had gegeven.

Besje van Meurs werd voor dit bedrog veroordeeld tot openbare geseling en verbanning, maar prins Frederik Hendrik verleende haar gratie. Besje van Meurs stierf een natuurlijke dood in 1637.

Het verhaal van Besje sprak de mensen aan, het beeld in het Oude Doolhof stond er nog toen het doolhof in 1862 sloot. Bij het beeld hing een rijmpje:
Dat is Bessie van Meurs, dat leugenachtig wijf
Ei zie, zij schu(d)t haar hoofd, en zweer(t) nog even stijf
In 32tig jaar heeft zij geen brood gegeten/ Wel ’t leugenachtig wijf, liegt dat de stenen zweten’.