Beuningkamer

In het Rijksmuseum staat de originele grachtenkamer uit het pand dat hier heeft gestaan. De indrukwekkende rococo stijlkamer is gemaakt van fijnbewerkt mahoniehout en marmer. Samen met het gestucte plafond is de kamer bewaard gebleven toen in 1895 het huis werd gesloopt. Tegenwoordig staat de Beuningkamer in het Rijksmuseum.

Begin 18e eeuw woonden hier Mathijs en Catharina Beuning. Zij lieten aan de achterkant van hun grachtenhuis een grote tuinkamer bouwen achter Keizersgracht 187, 189 en 191 langs. Het kleine huis op nummer 191 werd de stal.

Het houtsnijwerk van de Beuningkamer is bijzonder gedetailleerd, vol bijbelse symbolen. In de kamer in het museum staat ook de originele schoornsteenmantel, de spiegels en het schilderij van Jacob de Wit zoals ze ooit hier op de Keizersgracht stonden. Op het schilderij wordt het bijbelverhaal van de 'doop van de kamerling' afgebeeld, een populair bijbelverhaal in de 17e en 18e eeuw.

De Beunings waren prominente leden van de Hernhutters, een geloofsgemeenschap die soberheid predikte en de verschillende protestante stromingen probeerde te verenigen. In de Beuningkamer kwamen de Amsterdamse Hernhutters bij elkaar. De rijkdom van de Beuningkamer stond in contrast tot de soberheid die de Hernhutters, Een tegenstelling waar Catherina mee worstelde, zonder dat ze afstand deed van haar rijkdom.

De Hernhutters hoorden niet bij de traditionele protestante stromingen zoals de calvinisten, lutheranen of doopsgezinden. En daardoor waren ze niet populair bij de andere stromingen. De gereformeerde dominees keerden zich steeds duidelijker tegen de Hernhutters en in de loop van de 18e eeuw kwam het tot relletjes. Ook hier voor de deur van Keizersgracht 187 werden Hernhutters aangevallen in 1748. Uiteindelijk vertrokken de Beunings en de Hernhutters naar Zeist.