Nieuwe Teertuinen

Teer en pek waren onmisbaar voor het Amsterdam van de 17e eeuw. De houten schepen en allerlei houten constructies moesten tegen water en verrotting worden beschermd. Maar de teerindustrie was vies en gevaarlijk. Het verhitten, koken, opslaan en overschenken van teer en pek veroorzaakte voortdurend brandgevaar, rook en stank.

In 1643 verplichtte het stadsbestuur de bedrijven om te vertrekken van de Oude Teertuinen bij het Damrak. De teerkokerijen moesten zich hier vestigen aan de toenmalige Sloterdijker Burgwal, de latere Nieuwe Teertuinen.

Hier lagen de vieze bedrijfjes buiten de dichtbebouwde kern, maar wel direct aan het water en dicht bij de pakhuizen en scheepswerven van de Westelijke Eilanden. De kade werd ingericht als een lange reeks werk- en opslagplaatsen. Schepen brachten vaten met teer en pek aan, die met windassen opgetakeld werden. Tot begin 20e eeuw hebben hier teerkokerijen gezeten.