de pakhuizen aan de Brouwersgracht

De Brouwersgracht was gewild bij koopmannen om hier een pakhuis te bouwen. Na de bouw van de Eenhoornsluis in 1619 was de gracht erg goed bereikbaar vanaf het open water van het IJ. Schepen hoefden alleen de Eenhoornsluis door, daarna was de route naar de zee vrij.

Op de andere grachten was het op het water vaak erg druk en waren wachttijden normaal, ook was het daar op de kades veel drukker. Als dwarsgracht had de Brouwersgracht ook nog eens prima verbindingen met de grachtengordel aan deze kant van de stad.

De pakhuizen zijn relatief smal, vaak een meter of zes en erg diep, dertig meter is normaal. Bovendien zijn de verdiepingen relatief laag. Zo kunnen er veel vloeren worden aangelegd om de zware lasten te kunnen dragen.

Centraal bovenin hangt altijd de hijsbalk om de goederen naar binnen en buiten te kunnen takelen. Soms hangt er een windkast om die hijsbalk, zoals bij Brouwersgracht 204–212. Die windkast beschermt de hijsbalk en de hijsinstallatie.

Amsterdam was in de 17e en 18e eeuw een overslaghaven, hier werden goederen in enorme aantal aangevoerd en verder vervoerd. Niet alleen uit het Verre Oosten, maar vooral ook uit het Oostzeegebied. De goed bereikbare Brouwersgracht was daar ideaal voor.

Tegenwoordig zijn bijna alle pakhuizen appartementen. De verbouwing is vaak lastig. Er zijn weinig ramen, de plafonds zijn laag en de woningen erg diep. Vaak is er halverwege de pakhuizen een lichthof gemaakt.