Goudsbloemgracht

Tot 1854 stroomde hier water. De Goudsbloemgracht was één van de armoedigste plekken van Amsterdam. De gracht was vooral een open riool. De demping was dan ook vooral om de risico's voor de volksgezondheid te verminderen.

Een rijmpje uit die tijd: “Heb je van de Goudsbloemgracht wel gehoord,
Dat grachtje al zonder boomen?
Waar vaak door den stank je keel werd gesmoord,
En niemand uit pret zou komen?”.

Die slechte reputiatie ging niet alleen over de stank op de Goudsbloemgracht. de bewoners hadden ook een erg slechte reputatie. Dieven en mordenaars werden in de stad Fransepatters genoemd, een verwijzing naar de oude naam van de gracht.

Franse pad was de naam van het pad aan de noordoever van de Goudsbloemgracht. Die naam kwam van Frans Dirksz, die begin 17de eeuw leefde van de verhuur van karren en koetsen. Hij liet zijn paarden weiden op een stukje land buiten de stadspoort en gebruikte dit pad om daar te komen.

Na de demping van de Goudsbloemgracht wilden de zeer oranjegezinde bewoners ook een andere naam; De Willemsstraat. De naam is een eerbetoon aan koning Willem I, die in 1854 al overleden was en zijn kleinzoon Koning Willem III, die regeerde in 1854. Koning Willem III was zo te spreken over dit initiatief dat hij besloot om het het vervolg steeds door de Willemsstraat te komen als hij Amsterdam bezocht.