Raampoort

In 1614 is de stadswal om het westelijk deel van de stad klaar en kan het eerste deel van de grachtengordel worden aangelegd. Het gemeentebestuur grijpt de uitbreiding aan om meer controle te krijgen over de inrichting van de stad. Vieze en gevaarlijke bedrijven moeten naar de Jordaan en de rand van de stad. En voor lakenramen en bleekvelden is helemaal geen plek meer binnen de stadswal.

Op een aantal plekken worden buiten de ruimte gemaakt waar de stoffen gedroogd en gebleekt kunnen worden. In het verlengde van de Bloemgracht komt een sloot waar de textielbedrijfjes terecht kunnen. Om daar te komen wordt er een doorvaart gemaakt van de Bloemgracht, door de stadswal naar de Singelgracht, de Raampoort.

Langs de sloot werden de geverfde stoffen op houten ramen gespannen zodat ze goed konden drogen. Ook werd textiel dat gekrompen was tijdens het productieproces op ramen gespannen om het weer op te rekken.

Al snel komt er ook een doorlaat voor het landverkeer met een 87 meter lange brug over de Singelgracht. Als in het rampjaar 1672 de Fransen oprukken naar Amsterdam wordt deze zwakteplek in de verdediging meteen aangemaakt en wordt het poortje dichtgemetseld. Een jaar later is de Raampoort weer open.

De Raampoort heeft hier tot 1845 gestaan.