Grote Stinkmolen

De Grote Stinkmolen heette eigenlijk 't Roode Hart (het rode hert). Het was een zeemleermolen en zorgde voor enorme stank. Vooral bij westenwind had een flink deel van de Jordaan daar last van. 17e eeuwers waren wel wat gewend, maar de stank van leerlooierijen werd als het ergst gezien.

In een zeemleermolen worden (schapen)huiden soepel gemaakt met urine en walvistraan. In den ogen werd met grote stampers op de vellen gebeukt om de urine en de traan erin te laten trekken. Daarna moesten de vellen een tijdje oxideren en broeien. Het leer werd zacht en soepel, maar het stonk was enorm.

Even verderop op het volgende bolwerk stond nog zo'n stinkmolen, om de twee uit elkaar te houden werd die de Kleine Stinkmolen genoemd.

In 1717 werd de molen omgebouwd tot moutmolen. Die heeft tot begin 19e eeuw hier gestaan en is toen gesloopt.