Het Nieuwe Werkhuis

Eind 18e eeuw had Amsterdam dringend behoefte aan een nieuwe opvang voor daklozen en bedelaars. Het bestaande Willig Rasphuis aan de Prins Hendrikkade was overvol. Daarom werd hier Het Nieuwe Werkhuis gebouwd, het ging open in 1782. De maan die opgesloten zaten in het Willig Rasphuis werden hiernaartoe overgebracht, net als de vrouwen van het Spinhuis die een eigen afdeling en ingang kregen.

In het Nieuwe Werkhuis was plek voor 800 mensen, verdeeld over vier aparte afdelingen: gestrafte mannen, gestrafte vrouwen, en vrijwillige mannen en vrouwen. Die laatste groepen waren mensen die aan de bedelstaf dreigden te raken en zich vrijwillig lieten opnemen om in ruil voor zware arbeid kost en inwoning te krijgen.

Vanaf 1840 werd het Werkhuis steeds meer een bejaardenhuis en later werd het ook omgedoopt tot het Armenhuis, waar 'ouden van dagen, ongeneeslijk zieken en idioten' opgenomen werden. Ook in het Armenhuis moesten de ouden van dagen hard werken voor hun brood, ze moesten weven, spinnen, breien en naaien. pas in 1957 werd de werkplicht afgeschaft.

Tegenwoordig zit het Dr Sarphatihuis in het pand, een verpleeghuis.