Joodsche Raad

De Joodsche Raad vertegenwoordigde de Joodse gemeenschap bij de Duitse en Nederlandse overheid tijdens de Tweede Wereldoorlog. De raad werd op bevel van de Duitse bezetter opgericht. De positie van de Joodsche Raad was erg tragisch: de leden probeerden mensen te beschermen door te onderhandelen, terwijl de bezetter de organisatie gebruikte om de jodenvervolging uit te voeren.

De Raad had een dubbele rol. Ze organiseerde hulp, onderwijs, medische zorg voor Joden die steeds meer werden buitengesloten en geweerd bij de gewone Nederlandse voorzieningen. Tegelijk moest de Joodsche Raad Duitse maatregelen bekendmaken en uitvoeren. Ook werden de gegevens van de raad gebruikt om joden op te sporen.

Het kantoor aan de Nieuwe Keizersgracht 58 had spreekkamers waar mensen hulp en informatie zochten. Vooral toen de deportaties begonnen, kwamen hier wanhopige bezoekers die hoopten zichzelf of familieleden te kunnen redden.

In juli 1942 werd het bekend dat de Joodsche Raad tijdelijke vrijstellingen voor de deportatie naar de concentratiekampen verstrekte. Op de Nieuwe Keizersgracht verzamelde zich een menigte wanhopige mensen. De bereden politie moest de massa in bedwang te houden.

In september 1943 werden ook de leden van de Joodsche Raad en de overgebleven medewerkers naar Westerbork gedeporteerd. Veel leden van de raad ne medewerkers worden door de nazi's vermoord. Beide voorzitters, David Cohen en Abraham Asscher overleefden de concentratiekampen.