Louys Craijers voogd over Titus en Spinoza

Halverwege de 17e eeuw woont hier Louys Craijers, advocaat en curator bij de Amsterdamse Weeskamer. Deze Weeskamer was bedoeld om de erfenissen van weduwen en wezen te beschermen.

In 1658 wordt hij aangesteld als voogd over Rembrandts zoon Titus, voor wie hij de belangen waarneemt tijdens het faillissement van zijn vader. In de buurt vraagt Craijers na wat de schutters Rembrandt betaald hebben voor hun vereeuwiging op De Nachtwacht, om zo het erfdeel van Titus te kunnen vaststellen.

Jan Pietersz Bronckhorst verklaart in 1659 op verzoek van Craijers dat de zestien schutters Rembrandt ieder circa honderd gulden betaalden om deel te mogen uitmaken van de Nachtwacht, een bedrag waarvoor je destijds een huis in de Jordaan kon kopen:

“tot sestien int getall in een schilderije, nu staende op de groote sael in de Cloveniersdoelen ende dat yder van hen, nae de geheugenisse, die hij attestant daer noch aff heeft, van schilderen wel heeft gecost dooreen de somme van hondert guldens, d’een wat meer d’ander wat minder, nae de plaets, die sij daer in hadden.”

Waarschijnlijk hebben kapitein Frans Banninck Cocq en luitenant Willem van Ruytenburgh nog honderden guldens extra betaald.

Craijers is een deskundig en slim juridisch adviseur en Titus en zijn stiefmoeder Hendrickje Stoffels beginnen een kunsthandel, gespecialiseerd in het werk van Rembrandt. Rembrandt komt in dienst van zijn zoon tegen kost en inwoning, wat de schuldeisers op afstand houdt en zo kon Rembrandt meesterwerken als De Staalmeesters en Het Joodse Bruidje blijven schilderen.

Craijers, die zelf waarschijnlijk voor zijn diensten betaald is met een schilderij van Rembrandt, zorgt ervoor dat de nalatenschap van Titus goed geregeld wordt. Maar lang kan Titus er niet van genieten: Hij overlijdt in 1668 aan de pest.

Ook Spinoza heeft de hulp van Louys Craijers ingeroepen. In 1656 werd Craijers aangesteld als voogd over de filosoof, die zich als minderjarige (in die tijd jonger dan 25 jaar) onder de Weeskamer liet plaatsen om zo de erfenis van zijn vader niet te hoeven aanvaarden. Die erfenis bestond vooral uit schulden. Crayers vroeg het Hooggerechtshof met succes om officiële ontheffing. Spinoza bleef onder curatele van de Amsterdamse Weeskamer tot hij in 1658 25 en dus meerderjarig werd. Craijers bleef nog twee jaar verantwoordelijk voor zijn financiën.