de Oude Kerk

Op een terp achter hun huizen aan de Warmoesstraat bouwden de eerste bewoners van Amsterdam in de 13e eeuw een kapelletje dat ook als begraafplaats dienstdeed. Op 17 september 1306 wijdde de Bisschop van Utrecht de kerk tot Sint Nicolaaskerk: de kerk kreeg de naam van de beschermheilige van de zeelieden.

Toen de stad groter werd en het aantal inwoners groeide, voldeed één kerk niet meer. In 1409 werd aan de Dam de Nieuwe Kerk gewijd. In de volksmond ging de Sint-Nicolaaskerk daarna de Oude Kerk heten.

Het gebouw is in de loop van de eeuwen steeds verder uitgebreid, onder meer in 1552 met de Mariakapel waar zich de gebrandschilderde ramen bevinden.

Na de alteratie van 1578, toen Amsterdam protestant werd, is het het interieur van de kerk ontdaan van alle versieringen. Hier en daar zijn sporen van de oude katholieke versiering terug te zien. Tot op de dag van vandaag is de Oude Kerk op zondagochtend in gebruik voor de protestantse kerk.

In de Oude Kerk zijn sinds de dertiende eeuw tot 1865 ongeveer 60.000 mensen onder meer dan 2.000 grafzerken begraven. Onder hen veel bekende Amsterdammers, van Rembrandt's vrouw Saskia tot Jacob Beeldsnyder, tot nu toe de enige zwarte, tot slaaf gemaakte man van wie het graf gevonden is.