Engelse Weeshuis

In 1651 wordt het Engelse Weeshuis opgericht om verweesde kinderen van Engelse migranten op te vangen. Veel Engelsen vestigden zich in de 17e eeuw in de Republiek waar ze in de handel en zeevaart werkten. Zij hadden hun eigen kerk, een eigen weeshuis en een apart ziekenhuis. Het Engelse weeshuis was eerst gevestigd op de Looiersgracht, in 1779 verhuisde het naar de Oudezijds Achterburgwal.

Naast het Engelse weeshuis was er een Walenweeshuis voor de Franse kinderen, een Luthers weeshuis voor Lutherse kinderen, onder wie veel Duitsers, het Burgerweeshuis voor veelal Nederlandse kinderen en het Aalmoezeniersweeshuis voor de allerarmsten: vondelingen en wezen die nergens anders terecht konden.

Het Engelse Weeshuis is ook de plek waar Amsterdammers vanaf 1803 hun kinderen gratis kunnen laten inenten tegen pokken. De toeloop is snel zo groot dat er een tweede locatie nodig is, de Engelse kerk op het Begijnhof.

In 1864 sluit het Engelse weeshuis, het jaar erop begint hier het eerste kinderziekenhuis. Daaruit zal later het Emma kinderziekenhuis ontstaan. Het kinderziekenhuis wordt in 1850 geschilderd door Frans Vos.

Drijvende kracht achter de totstandkoming van het kinderziekenhuis was Dr. Samuel de Ranitz, hij was de gemeentelijk armendokter zag dagelijks de slechte gezondheid en hygiëne van het armere deel van de bevolking. Na jarenlang lobbyen kon het ‘Kinderziekenhuis’ eindelijk open; het begon met zes patiëntjes, die gemiddeld 58 dagen in de kliniek verbleven. De behandeling was gratis.