Bethaniënklooster

Het Bethaniënklooster was een klooster voor “gevallen vrouwen” die aan nieuw leven wilden beginnen. Het is gesticht tussen 1450 en 1460, eigenlijk wou de stad in die tijd niet nog meer kloosters binnen haar stadsmuren, maar dit klooster was toch welkom, omdat Amsterdam behoorlijk in haar maag zit met de opvang van bedelaressen, dieveggen en prostituees.

Het klooster nam in zijn glorietijd het blok tussen Oudezijds Achterburgwal, Kloveniersburgwal, Barndesteeg en Bethaniënstraat in. De zusters leefden volgens de strenge regel van Augustinus.

In 1462 kreeg men toestemming voor de bouw van een kerk op het terrein. Het klooster ving niet alleen vrouwen op die in de problemen waren geraakt, maar was ook in trek bij rijke nonnen en vrouwen die een vroom en zedig leven wilden leiden. Deze zogenaamde provenierster legden een bedrag op tafel en in ruil daarvoor kregen ze kost en inwoning.

In de eerste jaren woonden er 220 zusters, zij hielden zich oa. bezig met vetmesten van koeien en leverden de ossen voor schuttersmaaltijden. In de 16e eeuw daalde de populariteit en ontstonden geldproblemen. Beetje bij beetje verkochten en verhuurden de zusters delen van het terrein. Dwars over het terrein werd de Koestraat aangelegd in 1525, zo konden daar huisjes voor de verhuur gebouwd worden.

Na de Alteratie werd het kloosterterrein onteigend en werd de orde opgeheven. De 9 overgebleven zusters vonden onderkomen in Begijnenhof of achter het Clarissenklooster en in 1609 was de laatste verdwenen of overleden. Alleen in de Barndesteeg zijn nog restanten van het klooster behouden gebleven, stukjes muur, delen van de construties en keldergewelven.