David de Pinto

De familie de Pinto waren rijke Joodse handelaren uit Antwerpen. Ze moeten zich daar noodgedwongen voordoen als katholieken. De relatief grote godsdienstvrijheid brengt hen naar Holland, eerst naar Rotterdam daarna hier naar Amsterdam.

In 1651 koopt Isaac de Pinto dit pand, behalve een woning maakt hij er ook een Joodse leerschool van. Ook is hij één van de financiers van de Israëlitisch-Portugese Synagoge.

Zoon David de Pinto maakt van het huis een stadspaleis, het wordt wel het enige grachtenpand dat niet aan gracht staat genoemd. In Amsterdam groeit het vermogen van de familie spectaculair. Ze zijn vooral actief als bankiers en in grootschalige suikerhandel. Aan de Amstel kopen ze een buitenplaats Trompenburgh, waar ze gasten als koning Frederik de Grote van Pruisen en de hertog van Lotharingen ontvangen. Voor stadhouder Willem IV financierden zij de oorlog met Frankrijk. Opeenvolgende generaties De Pinto spelen een grote rol binnen de VOC en de Nederlandse financiële wereld.

Romeyn de Hooghe tekent eind 17e eeuw de ingang van het Huis de Pinto, opvallend is dat de familie een zwart huisknecht heeft. Mogelijk zijn David en Rachel de Pinto de twee deftige mensen die voor de ingang van het Pintohuis op hun koets staan te wachten

Eind 19e eeuw kwam het Huis de Pinto leeg te staan en vestigden er zich allerlei bedrijfjes. Na de Tweede Wereldoorlog was het De Pintohuis het enige huis in het blok dat niet gesloopt was. Troosteloos stond het daar jaren in de vlakte. In de jaren konden krakers ternauwernood voorkomen dat de gemeente het Pintohuis zou laten slopen om hier een autosnelweg aan te leggen.