Engelse Huizen

In 1618 ontplofte hier het glashuis van Abraham van Tongerloo, dat er pas een paar jaar stond. De brand verwoeste ook de stadsmuur, de wachttoren Leeuwenburg en het grootste deel van de Regulierspoort. Alleen het westelijke deel van de Regulierspoort werd herbouwd, de Munttoren.

De ruïnes van het glashuis werden gekocht door de Engelsman John Jorden, rijk geworden in de brandewijnstokerij. Jorden kreeg de toestemming om hier te bouwen, hij beloofde dat de opbrengsten ten goede zouden komen aan de Engelse Kerk op het Begijnhof waar hij diaken van was.

John Jorden bouwde vijf gelijke mooie trapgevels, de restanten van de stadsmuur werden geïntegreerd in de huizen. Na zijn dood werden de huizen ook eigendom van de Engelse kerk en pas toen de kerk de huizen verkocht in 1763 werden de trapgevels aangepast.

Op het plein voor de Engelse huizen werd het steeds drukker en de doorgang tussen de huizen en de Munttoren was zo nauw dat er regelmatig ongelukken gebeurden. Veel indruk maakte het dodelijke ongeval van dienstbode Cornelia Sloos in 1860; ze had met haar lichaam de twee kinderen met wie ze wandelde het leven gered toen ze door een koets werden overreden.

In de jaren daarop werd begonnen met de sloop van de Engelse huizen, in 1876 ging het laatste huis plat. Er bleef een stukje muur staan, dat verhuurd werd om er reclame op te maken voor kleding- en textielbedrijf Oostmeijer in de Kalverstraat. De gemeente had niet het geld en niet de mogelijkheden om de muur te onteigenen, maar een groep studenten bood uitkomst.

De studentenvereniging van de militair geneeskundigen hadden hun sociëteit in de Munttoren en op 16 oktober 1877 vierden zij het begin van het academisch jaar. Om drie uur 's nachts besloten zij het probleem op hun manier op te lossen en de muur te slopen. Maar dat bleek nog niet zo simpel. Pas toen een groep passerende matrozen de studenten hielp ging de muur om. Een uitkomst voor de gemeente die het plein eindelijk kon aanpassen.