Waarom de Munt de Munt heet

In 1672, het rampjaar, is er een groot tekort aan muntgeld. De Franse troepen hebben grote delen van Nederland bezet, alleen de waterlinie is het veilig. Utrecht ligt buiten die waterlinie en wordt vrij makkelijk door de Fransen veroverd. En daarmee ontstaat er een muntgeld probleem in Amsterdam. Het Amsterdamse geld werd in Utrecht geslagen.

Ook Enkhuizen en Dordrecht mochten geld slaan, maar de tocht naar die steden werd in 1672 ook te gevaarlijk. En dat terwijl de vraag naar muntgeld juist erg groot werd.

Veel handelaren haalden hun tegoeden van de Wisselbank uit angst voor een Franse inval. Een soort bankrun in de 17e eeuw. De Wisselbank had ineens een groot tekort aan muntgeld terwijl er wel genoeg klompen zilver en goud in de kluis lagen.

Die voorraad werd nog groter toen er een zogenaamde oorlogsheffing werd ingevoerd, rijke burgers betaalden met gouden of zilveren sieraden, maar daarmee was er nog geen muntgeld. Amsterdam had geen muntmeester en geen officiële toestemming om munten te slaan.

De muntmeester was snel gevonden, een Overijsselse muntmeester was naar Amsterdam gevlucht en op 17 september 1672 kreeg de stad toestemming van de Staten van Holland om zelf munten te slaan. Anderhalve maand later werden hier in het bijgebouw van de munt de eerste Amsterdamse munten geslagen.

In een jaar tijd werden in de Regulierstoren 57.400 gouden dukaten en 1.386.225 zilveren rijders geslagen. Eind 1673 was de Franse dreiging weer voorbij en daarmee ook de productie van munten. Maar dat ene jaar veranderde de naam van het plein en de toren. De Regulierstoren werd de Munttoren.