Clarissenklooster

Het Clarissenklooster was één van de laatste kloosters die in Amsterdam gevestigd werden. Het initiatief kwam van een rijke Amsterdammer, Jan de Wael, hij kreeg de paus en de bisschop mee in 1495, maar het stadsbestuur zat niet te wachten op nog een klooster.

Een derde van de stad werd al in beslag genomen door kloosters en bovendien was het bestuur bang dat zij voor het onderhoud op zouden moeten draaien omdat de Clarissen een bedelorde was en geen eigen inkomsten hadden. De stad verbood de gilden om mee te werken aan een nieuw klooster, wie het wel zou doen zou verbannen worden.

Maar een tweede poging in 1513 kon de stad niet tegenhouden, maar er waren wel strenge voorwaarden, het terrein mocht niet te groot worden en meer dan 30 Clarissen mochten er niet wonen. Lang hebben de Clarissen niet van hun klooster kunnen genieten, na de alteratie in 1578 werden alle klooster opgeheven. De Clarissen hadden het geluk dat ze op hun terrein mochten blijven wonen, op een deel van hun terrein kwamen huisjes voor de zusters uit andere opgeheven kloosters.

De mildheid van het nieuwe calvinistische en anti-katholieke stadsbestuur was niet toevallig. Veel nonnen kwamen namelijk uit voorname en rijke families, die invloed bleven houden. Langs de huisjes ontstonden straatjes, die later de namen kregen van het Eerste, Middelste en Derde Klooster en Dwarsklooster. Deze stegen zijn halverwege de 20e eeuw gesloopt.