Burgerweeshuis

In 1523 werd het eerste Burgerweeshuis opgericht, mogelijk door Haesje Claes. De wezen werden opgevangen in gebouw "de Keizerskroon" op Kalverstraat 71. Dat pand werd al snel te klein en na de alteratie van Amsterdam kreeg het weeshuis het voormalige Sint Luciënklooster

Het weeshuis kreeg niet alleen het gebouw, maar ook de huurhuizen en de landerijen van het voormalige klooster. Daarmee werd het Burgerweeshuis grotendeels financieel zelfstandig.

Het weeshuis was alleen toegankelijk voor kinderen van poorters. In de praktijk waren het vooral middenstandskinderen. Wezen uit de elite werden in eigen kring opgevangen.

De wezen hadden het relatief goed in het Burgerweeshuis, ze kregen voldoende te eten en een degelijke opleiding. De jongens leerden een ambacht en de meisjes kregen handwerkles en huishoudles.

In de begin jaren groeide het weeshuis snel, de pest trok door de stad en veel kinderen bleven zonder ouders achter. Rond 1630 zaten er de 900 kinderen in het Burgerweeshuis.

Het complex is een aantal keren uitgebreid en verbouwd en bestaat uit een meisjes en een jongensvleugel. In 1962 vertrokken de laatste wezen uit het complex en werd het aan de gemeente Amsterdam verkocht.