Begijnhof

Het Begijnhof wordt voor het eerst vermeld in 1389, al eerder in 1307 gaat het al over het Begijnenland en daarmee is het Begijnhof de oudste instelling in de stad. Het hof breidt in de loop der eeuwen steeds verder uit, maar wordt ook een paar keer door een stadsbrand grotendeels vernield.

Het hof heeft lang slechts één ingang bij de Begijnensteeg en wordt omringd door het water van de Nieuwezijds Voorburgwal, het Spui en de Begijnensloot.

In veel rijke Amsterdamse families was het de gewoonte dat één van de dochters begijn werd. Daarnaast kreeg het hof geld van rijke katholieken, zo schonk Coenraad Smitt, één van de grootste slavenhandelaren, zijn hele vermogen aan het Begijnhof.

Tijdens de overgang van Amsterdam naar het katholieke geloof in 1578 is het Begijnhof één van de weinige katholieke instellingen die mag blijven bestaan. Dat komt omdat het hof geen echt klooster is,

De begijnen vormden een religieuze woongemeenschap, ze legden weliswaar een gelofte van kuisheid af, maar konden vertrekken wanneer ze wilden. ook waren de huizen aan het Begijnhof niet van de katholieke kerk, maar waren ze particulier eigendom. En dus mochten de Begijnen blijven in 1578. Wel raakten ze hun kerk kwijt aan de Engelssprekende protestanten.

De laatste twee eeuwen nam het aantal Begijnen sterk af. In 1862 zijn er nog negen en zij gaan samen in één huis wonen. In 1971 sterft de laatste Begijn. Tegenwoordig wonen er nog steeds vrouwen, ze moeten boven de dertig zijn en bij voorkeur katholiek, al is dat laatste geen harde eis meer.