Mirakel van Amsterdam

In de nacht van 15 en 16 maart 1345 ligt in huis De Lane in de Kalverstraat een man ziek in bed, hij voelt dat hij snel zal overlijden en vraagt om een geestelijke voor de laatste sacramenten.

Juist op tijd komt de pastoor van de Nicolaaskerk (de huidige Oude Kerk) en geeft de man het sacrament der zieken. Later die avond braakt de doodzieke man de hostie uit die de pastoor hem had gegeven. Een verzorgster gooit het braaksel in het haardvuur.

De volgende ochtend stookt de verzorgster de haard weer op en tot haar grote schrik ziet ze de ongeschonden, stralend witte hostie in het haardvuur. Ze grijpt in het vuur en zonder zich te branden kan ze de hostie pakken.

De vrouw legt de hostie in een kistje en spoedt zich naar de kerk op de pastoor te halen. Die neemt de hostie mee naar de Nicolaaskerk. Maar de volgende ochtend is de hostie op miraculeuze wijze teruggekeerd in de Kalverstraat, waar de hostie in het kistje ligt te stralen.

Nog een keer neemt de pastoor de hostie mee, en weer gebeurt hetzelfde. Pas dan begrijpt hij de boodschap van God, dit wonder moet geopenbaard worden.

De hostie wordt in een processie opgehaald en met alle eer en waardigheid naar de Oude Kerk gebracht. Het nieuws van de hostie die niet wilde branden verspreidt zich als een lopend vuurtje door de stad. Er wordt meteen een officieel onderzoek ingesteld en twee weken later wordt het wonder al erkent. Wie op bedevaart naar de hostie gaat krijgt een aflaat van veertig dagen.

Ruim een half jaar nadat de hostie is uitgebraakt begint het heilige voorwerp te bederven. De bisschop geeft daarom toestemming om nieuwe hosties te wijden, het Mirakel van Amsterdam is gered en de bedevaart kan beginnen. Die pelgrims komen in grote getale en zullen voor de ontwikkeling van Amsterdam erg belangrijk zijn..